Život Ljube Davidovića satkan je od uspeha i poraza. Odan bez ustupka demokratskim idejama, Davidović se borio za njihovo ostvarenje u jednoj sredini prožetoj strastima, neispunjenim htenjima i dečjim bolestima domaće, tek stvorene jugoslovenske zajednice. Ona je istovremeno bila izložena dejstvu spoljnih, ideoloških podela koje su neumitno vodile u novi svetski sukob.

Kao šesnaestogodišnjak objavio je 1858. svoj prvi naučni rad. U toku sledećih pedeset godina njegova bibliografija obuhvatila je oko četiri stotine naučnih radova i saopštenja, među njima pedesetak knjiga. Dugogodišnji predsednik Srpske kraljevske akademije nauka, Novaković je bio patrijarh moderne srpske istoriografije. Kao vođa Napredne stranke u dva maha je bio predsednik vlade, pet puta ministar i tokom dvanaest godina predstavljao je svoju zemlju kao poslanik u Carigradu, Parizu i Petrogradu. Kao predsednik vlade ozakonio je nekoliko zakonskih nacrta, reformisao prosvetu u Srbiji, sastavio nacrt jednog ustava i izdao stotine uredbi i dekreta.

Svetozar Miletić je svojom pojavom obeležio svoje doba, a poredili su ga sa Italijanom Đuzepeom Macinijem ili Ircem O’Konelom. Učesnik je srpskih revolucionarnih i nacionalnooslobodilačkih previranja u tzv. Južnoj Ugarskoj 1848. godine i jedan od organizatora prve skupštine Ujedinjene omladine srpske i Družine za oslobođenje i ujedinjenje srpsko. Kao poslanik u Ugarskom i Hrvatskom saboru pokazao se kao neprikosnoveni borac i iskusan političar i besednik. Bio je prvi Srbin gradonačelnik Novog Sada i najmlađi gradonačelnik u istoriji grada. Proganjan i zatvaran, nije se odrekao svojih ideja i do svoje smrti ostao je neprikosnoveni politički lider Srba u Vojvodini. 

Ilija Garašanin je istaknuti srpski državnik. Bio je starešina regularne vojske kneza Miloša, ministar unutrašnjih dela, knežev predstavnik, ministar inostranih dela i član Državnog saveta za vreme ustavobranitelja, predsednik Ministarskog saveta i ministar inostranih dela za vreme druge vlade kneza Miloša.

Slobodan Jovanović, predsednik i potpredsednik ministarskog saveta (vlade) Kraljevine Jugoslavije u izbeglištvu, potpredsednik ministarskog saveta (vlade) Kraljevine Jugoslavije (od 27. marta 1941), predsednik Srpske kraljevske akademije, rektor Beogradskog univerziteta, profesor javnog prava i dekan Pravnog fakulteta u Beogradu, pravnik, istoričar, književnik.

Lekar, književnik i političar, predsednik ministarskog saveta (vlade) i sanitetski pukovnik.

Srpski nacionalni junak, resavski vojvoda koji je poginuo ispalivši hitac u skladište municije u šancu na uzvišenju Čegar kod Niša, u jeku borbe s brojno nadmoćnim Turcima u Prvom srpskom ustanku. Eksplozija je digla šanac u vazduh, usmrtivši i branioce i 6.000 Turaka koji su upali u utvrđenje.

Jedan od najistaknutijih ustaničkih junaka, Karađorđev barjaktar i ustanički starešina. Zbog njegove hrabrosti, odlučnosti i umešnosti, kao i nepoštedne borbe protiv Turaka, ostao je da živi u narodu, da se o njemu peva i priča. Narod Čačka, Ljubića i okoline podigao mu je velelepni spomenik na Ljubiću, a u znak sećanja na ovog legendarnog heroja to isto učiniše i meštani u njegovim rodnim Stragarima.

Jedan od najvećih srpskih državnika - politikom se bavio više od pola veka, u Kneževini i Kraljevini Srbiji i u Kraljevini Srba, Hrvata i Slovenaca. Mada je po obrazovanju bio inženjer, najmanje se bavio svojim stručnim poslom. U ideološkom smislu, prošao je kroz nekoliko faza: u mladosti je bio socijalista i revolucionar, u zrelim godinama borac za parlamentarnu demokratiju, dok je u kasnim godinama postao konzervativac.

Jedan je od organizatora Prvog srpskog ustanka u valjevskom kraju, vojvoda i prvi predsednik Praviteljstvujuščeg Sovjeta. Među velikim i značajnim ličnostima srpskog 19. vijeka, Prota Mateja Nenadović je u nacionalnoj istoriji, književnosti i kulturi, upamćen i izdvojen na više dragocjenih načina. Najprije, kao sin čuvenog oborkneza Alekse Nenadovića iz Brankovine pored Valjeva, kojeg su dahije pogubile u velikoj sječi knezova početkom 1804. Godine. Zatim kao učesnik, ratnik i prvak u oba srpska ustanka 1804. I 1815. godine, te kao pisac rukopisa poznatih Memoara koji predstavljaju prvorazredan istorijski dokumenat i književno svjedočenje o burnim godinama novije srpske istorije na kraju 18. I u prvoj polovini 19. Vijeka.

Ivan Jugović ili Jovan Savić bio je profesor Velike škole u Beogradu i sekretar Praviteljstvujuščeg sovjeta posle smrti Božidara Grujovića. Bio je pripadnik austrofilske struje među ustanicima.