Brođanin i Slavonac po rođenju, a Zemunac i Sremac po detinjstvu i mladosti, Branko Radičević je, uz Jovana Jovanovića Zmaja, najznačajniji pesnik srpskog romantizma. Takođe, uz Đuru Daničića bio je najodaniji sledbenik Vukove reforme srpskog pravopisa i uvođenja narodnog jezika u književnost.

Rođen je u Slavonskom Brodu 18. marta 1824. godine, uoči svetog Alekseja, po kojem na krštenju dobija ime. Kasnije će u Beču, pred izlazak prve knjige pesama, prevesti svoje ime sa grčkog na srpski - Branko. Imao je i brata Stevana i sestru Amaliju, koji su umrli u dvadesetoj, odnosno drugoj godini života. Njegov otac Todor bio je činovnik, ali se bavio i književnošću. S nemačkog je preveo Šilerovog Viljema Tela.

Brankova porodica se 1830. preselila u Zemun, gde je Branko završio pet razreda srpske i nemačke osnovne škole. U gimnaziju u Sremskim Karlovcima upisao se 1836. godine. Najbolji je đak, ima kaligrafski rukopis, pravi najbolji herbarijum od biljaka sa Stražilova, nikad nije batinan u školi. Svoju prvu pesmu, u obliku školskog sastava, piše na nemačkom jeziku. Znao je nemački, latinski, grčki, češki i slovački.

Posle šest razreda u Sremskim Karlovcima, sedmi i osmi je završio u Temišvaru, gde mu je otac premešten 1841. godine.

Godine 1843. odlazi u Beč na studije prava, ali ih nije završio. Kada mu je preminuo brat Stevan, Branko se zbratimio sa drugim mladim Vukovim sledbenikom, Đurom Daničićem.

Prvu knjigu pesama objavio je u Beču 1847. godine, na čistom narodnom jeziku, u duhu modernog evropskog romantičarskog pesništva.

Sa Brankom Radičevićem su u nacionalnu književnost prvi put ušle pesme s izrazito lirskim motivima i raspoloženjem. Ovi stihovi pevaju o radosti i lepotama mladosti. Ipak, veći deo pesama, kao što su "Kad mlidijah umreti" ili "Đački rastanak", Radičević je pisao kao elegije. U jeku Vukovih polemika s protivnicama reforme srpskog jezika, Radičevića prva zbirka pesama dokazala je da se i na narodnom jeziku može pisati visoka poezija.

Najpoznatije Radičevićevo delo je "Đački rastanak", gde opeva Frušku goru, đačke igre i nestašluke. Izražena je i ideja jugoslovenstva. Elegija "Kad mlidijah (mišljah) umreti", objavljena posthumno, jedna je od najlepših elegija u srpskoj književnosti.

Pored lirskih pesama, ljubav prema narodnoj poeziji uputila je Radičevića i na pisanje epike. Dve epske pesme izašle su 1851. kao druga zbirka. Ostale, neobjavljene, izdane su u zbirci iz 1862.

Zbog revolucije koja je zahvatila Habzburšku monarhiju, Radičević je napustio Beč i živeo je po raznim mestima u Sremu. Slava koju su mu donele prve pesme bila je velika i u kneževini Srbiji, gde je nekoliko puta odlazio. U strahu da njegovo prisustvo ne izazove nemire među velikoškolskom omladinom, vlasti su ga proterale iz Beograda.

U to vreme počeo je da oboleva od tuberkuloze. Dobivši stipendiju kneza Mihaila, vratio se u Beč 1849, gde je upisao studije medicine, ali je nastavio da se bavi književnošću i godine 1851. objavljuje još jednu zbirku pesama.

Preminuo je 1. jula 1853. u bečkoj bolnici, na rukama Vukove žene Ane. Postuhmnu zbirku pesma objavio je njegov otac 1862. Srpska omladina ispunila je pesnikovu želju i godine 1883. prenela njegove ostatke iz Beča na Stražilovo. 



KAD MLIDIJAH UMRETI

Lisje žuti veće po drveću,
Lisje žuti dole veće pada;
Zelenoga više ja nikada
Videt neću! 

Glava klonu, lice potavnilo,
Bolovanje oko mi popilo,
Ruka lomna, telo izmoždeno,
A kleca mi slabačko koleno!
Dođe doba da idem u groba. 

Zbogom žitku, moj prelepi sanče!
Zbogom zoro, zbogom beli danče!
Zbogom svete, nekadašnji raju -
Ja sad moram drugom ići kraju! 

O, da te tako ja ne ljubljah žarko,
Još bih gled'o tvoje sunce jarko,
Sluš'o groma, slušao oluju,
Čudio se tvojemu slavuju,
Tvojoj reci i tvojem izvoru –
Mog života vir je na uviru! 

Pesme moje, jadna siročadi,
Deco mila mojih leta mladi'!
Htedoh dugu da sa neba da svučem,
Dugom šarnom da vas sve obučem,
Da nakitim sjajnijem zvezdama,
Da obasjam sunčanim lučama... 

Duga bila, pa se izgubila,
Zvezde sjale, pa su i presjale,
A sunašce milo ogrejalo,
I ono je sa neba mi palo! 

Sve nestade što vam dati spravlja' –
U traljama otac vas ostavlja.